15-05-08

Zodoende,...


We werden gisterenochtend wakker en het duurde weer een poosje voor ik door had: 1) welke dag we waren, 2) wat er allemaal gepland was, 3) of het een leuke dag zou worden, en 4) hoeveel tijd ik nog had voor mijn dag van start moest gaan.


Sloeg dat gisteren allemaal even tegen.


Ik had mezelf nog een royaal ontbijt beloofd, met alles erop en eraan, nu het nog kon. Geen tijd meer: moest over 1.5 uur in ziekenhuis zijn en moest nog uitpluizen hoe ik er exact zou geraken. Komt nog eens bij dat ik 's ochtends geen grote eter ben als ik net wakker ben, dus het enkele waar ik mezelf nog een plezier mee kon doen was een kommetje yoghurt met verse aardbeien.


>> Forward >>


Moederziel alleen daar aangekomen (flinke meid!). Chirurg was lief. Zijn assistente ook. 'k Ging liggen, hij begon wat te verdoven en even later te prutsen. Gek gevoel zeg, doet totaal geen pijn maar je voelt het duwen en schrapen en boren en dergelijke wel. En die assistente maar met de stofzuiger bezig. In het begin was het wel bizar, ik voelde me nog niet op m'n gemak waardoor ik met mijn benen en voeten nog allerlei bewegingen maakten (where's my mammie?!), maar het hele klusje was geklaard op nog geen halfuur. Wel nog draaierig en beetje misselijk geweest, maar achteraf was dat denk ik gewoon zelfbedrog: ik probeerde me een beeld te vormen van de binnenkant van mijn mond en in combinatie van alle geluiden die ik hoorde en dingen die ik voelde is het eigenlijk niet moeilijk om misselijk te worden.
Grappig is dat er zo 4 ogen boven uw hoofd hangen. Ik kon het niet laten om naar hun gemaskerde gezichten te kijken, chirurg moest daar wel om lachen.
Eigenlijk ook wel een knappe chirurg. Type Hugh Grant. Volgens mij een echte womanizer.


Jeuj, over een aantal weken nog eens (voor de andere 2).


Ik hoorde van iedereen die z'n wijsheidstanden al had laten trekken wel andere dingen; de één had ontzettend veel last en leek op een dubbele luchtballon, aan de ander zag je niets. Mijn kaak is wel wat opgezwollen (hello ijszakjes!), maar eigenlijk, enkel als je me zou kennen en goed zou kijken zou je dat pas opmerken. De pijn is zus en zo... Heb flink wat pijnstillers voorgeschreven gekregen.


't Ergste vind ik de yoghurt, Nutri-drankjes en platte kaas. Schreeuwen
Mijn reeds jarenlange oplossing tegen verveling is eten. Vermits ik nu nog niet echt naar buiten kan/me kan concentreren op school (of dat laatste willen we vandaag misschien gewoon niet) is de verveling dus alom. Een typische route die ik reeds enkele keren aflegde: in ijskast 1 constateren dat er niets van non-fluid-food is dat makkelijk binnengaat, ijskast 2 idemdito, eveneens (te verwachten) hopeloze poging in de koekenkast, en bij wederaankomst van ijskast 1 nog geen verandering te bespeuren (lees: mama is op die 3 minuten daartussen nog steeds niet naar de winkel geweest).



Een groet van het werkonbekwame meisje dat vandaag flink gaat luieren in de zetel/bed en wat filmpjes gaat zien, nog vaak de gekende route gaat afwandelen en nog vaak op en neer gaat lopen voor de afwisseling van ijszakjes Knipoog    x


PS: ik heb mijn 2 wijsheidstandjes meegekregen, coole dingen hoor, eigenlijk echt wel grote dingen, zoals t principe van een ijsberg. Heb getwijfeld om er een foto van te nemen en hierop te plaatsen, maar bij nader inzien, niet iedereen zijn maag is zo sterk.

10:30 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

08-05-08

"Goeiedag!" ;-)



"De week van de goeiedag" wordt langs alle kanten naar mijne kop gesmeten. Vind het wel een leuk initiatief, maar uiteindelijk horen we er over 2 weken toch niets meer van ofzo. Nu goed, het zonnetje doet veel met een mens (tan tan tan!), zoals een vrolijke gemoedstoestand. Waarom dan niet eens deelnemen aan de "Week van de goeiedag", dacht ik in mezelf op weg naar den Aldi. Misschien is die 25 000 euro wel voor mij,...
FPF1583~Everybody-Affiches

Al wandelend met mijn bomma-boodschappenkarretje
(Uhu, ik ben een jonge meid die boodschappen doet met een bommakarretje. Voilà, 't is eruit, enfin, ik trek me er niets van aan, maar voetgangers bekijken me wel bizar wanneer ik met twee handen aan m'n overvol karretje trek om het over de stoeprand te krijgen. Ik denk dat het niet 'hip' is, dat het cooler is om 10 euro te spenderen aan parking..), zonnebril en met MP3-speler op, liep ik rustig naar den Aldi en zei ik goedendag tegen iedereen die het al dan niet wou horen (nuja, tegen 3 man in totaal). Ik vond het wel lollig, zeker wanneer ik een zuurpruim tegenkwam. Wat het effect was? Geen flauw idee, MP3-speler kreeg voorrang (nèhèhè). Ik geniet er zelf ook altijd van wanneer iemand me een goeiedag wenst wanneer ik in de stad rondloop, dan heb je weer wat denkstof de eerstvolgende minuten ("Hé wat een fijne mens, wat zou hij/zij gedacht hebben? Zou ie dat tegen iedereen zeggen? Misschien is hij eigenlijk wel van 't lotteke getikt,.. Ach nee, die mens was gewoon vriendelijk!")  maar meestal is hier een "goeiedag" in 't stad met andere bedoelingen.

Den Aldi is trouwens niet meer wat het geweest was:
kippenworsten op, geen mayonaise (wel mayonaise met citroen, I mean, common'?), geen ravioli, aluminiumpapier ligt te verstopt (Ik belde onlangs even naar klasgenoot die hier ook op kot zat om te vragen of zij misschien het aluminiumpapier in den Aldi wist liggen, blijkt dat ze niet eens wist dat er hier een Aldi was, Aldi ligt dus ook te verstopt), karretje rijdt liever tegen andere klanten dan rechtdoor, parkeerplaats voor m'n eigen bomma-boodschappenkarretje is bedolven onder spinnenwebben, 17 verschillende chipssoorten maar geen kroepoek, sneetjes kaas zijn zodanig verpakt dat je bijna zou denken dat het platgeduwde bananen zijn, kassiersters zijn nors en gebrainwashed van de constante 'blieeep', maar hé, feit dat de rijstwafels met chocolade terug zijn van weggeweest maakt veel goed.




Ohja, wat die wijsheidstanden betreft: omdat ik teveel last heb van die éne die er al wel door is, heb ik toch maar besloten om ze er zo snel mogelijk uit te laten doen ('trekken' is zo'n eng woord), nog voor de examens dus. Eerst was er een dag gepland om ze alle 4 ineens "weg te doen", maar heb uiteindelijk nog maar eens lastig gedaan en de chirurg terug opgebeld om te vragen of we niet 2x2 konden doen; 2 (waaronder de pijnlijke) voor en 2 na (wanneer ik er zin in heb, gnigni (over 10 jaar ofzo?)) de examens. Jaja, 'k weet het, da's 2x pijn en da's 2x last, maar da's wel de helft zo weinig last voor de examens... + ik hoef niet onder volledige narcose dan. 14 mei is the big day, maar geloof me, dat zullen jullie hier niet vergeten.. Onschuldig


Om hier nog eens iets van swingswing neer te zetten: van onderstaand liedje word ik de laatste dagen ontzettend happy en vrolijk.. 't Is een beetje soft, maar deuntje en tekst... mjaaaaaaah! 
(Hoewel; wat tekst betreft: laten we "girl" anders vervangen door "boy" ;)   )


http://www.youtube.com/watch?v=ftZ0jpYdn70&feature=related


("Embedding disabled by request", dus jullie zullen even moeten doorklikken als jullie het willen beluisteren,...)


Ziezo, ik ga nog een beetje van het zonnetje genieten,... hopelijk doen jullie hetzelfde ;)

KUS
x

14:42 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-05-08

Generatieverschillen?

Hèhè, het is hier inderdaad stilletjes geweest, maar ik had drukke dagen en met dit weer bleef ook ik natuurlijk niet binnen....



Ik werkte gisteren in 't restaurant, welke een gigantisch terras heeft. U hoort me al komen: extreem druk dus met dit weer. Heb er ook weer een gigantische blein aan overgehouden, eentje met een diameter van zéker een centimeter! Maar dit volledig terzijde...
(ik wil niet té zielig gaan doen, wijsheidstanden die eruit moeten tijdens de examens zijn al erg genoeg)
Ik bediende een ouder koppel die het niet konden laten te stoefen over het feit dat ze deze week iets van een 30 of 50 jaar (geheugen.....!) getrouwd zijn. Ik vind dat heel erg tof voor hen, echt waar. Ze leken wel te stralen van geluk en ik had met plezier hun hele liefdesverhaal willen aanhoren (altijd mooi toch..), maar door het drukke werken kwam er eigenlijk niets anders uit dan een iets of wat onbedoeld gefakete "waaaauw" en een "geniet dan maar dubbel zo hard van het lekkere eten". 


Toch had ik kort daarna een kort gesprek met hen waarin ze me vroegen of ik al trouwplannen had met mijn vriendje (Mijn vriendje? Welk vriendje? Heb ik een vriendje? Ziet hij er lekker uit? Die ring aan m'n vinger is geen verlovingsring hoor, da's maar wat blingbling van 't Kruidvat!). Altijd wel iets of wat een compliment als ze "ervan verschieten" dat ik geen vriendje heb. Dit compliment werd anders wel mooi gecompenseerd met feit dat men weeral dacht dat ik ouder was dan dat ik werkelijk ben. Ma soit. Ik antwoordde dat ik niet eens weet of ik nog wil trouwen. Jaja, ik wil wel trouwen voor een mooi feest en om even samen met je hartendief in de belangstelling te staan en om aan iedereen te kunnen showen hoe graag jullie elkaar wel zien enzo, maar de essentie van huwen: "Eeuwige trouw beloven en elkaar steunen in goede en kwade dagen", kan ik dat en zou ik daarom trouwen? Geen idee. Niet dat ik ontrouw ben, of niet dat ik de zogezegde love of my life niet zal bijstaan, maar dingen verlopen vaak toch niet zoals je denkt of hoopt te willen. Een makkelijk voorbeeld: bij elke serieuze relatie die je hebt denk je en zeg je wel eens dat je niet meer zonder elkaar zou kunnen, dat je voor altijd en langer bij je lief wil blijven en krijg je dat zelf ook te horen van je lief. Naïviteit? Ja en nee. Op die moment kan je dat écht denken. Maar uiteindelijk: dan geraakt die relatie gedaan, ben je ff down maar kan je eigenlijk wél zonder dat lief, en bij het volgende vaste lief denk en zeg je weer exact hetzelfde... Kan je dan wel eeuwige trouw beloven? Moet je dan niet eerder eerst 20 jaren samen zijn voor je dat effectief kan? 



Toen ik dat compacter had verwoord aan m'n grijs koppel leken ze wel verbouwereerd en ontzet. Ik wou nog dingen zeggen à la: "maar dat is voor iedereen anders waarschijnlijk en er zit waarschijnlijk ook een groter verschil tussen de meest uiteenliggende generaties en ik vind het écht knap als jullie zolang bij elkaar blijven maar jullie hebben zelf ook al wel vaak genoeg gehoord van mensen die zolang samen zijn en dat dat trouwboekje dan het begin van het einde is en ... en ....", maar de plicht riep en ze leken niet langer in de mood om een sunny gesprekje met me te hebben...

 IMAG5047bis

 Today: sunny weather, smiling faces in Antwerp! It makes you go lalala...


Een vrolijke groet x

21:58 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

30-04-08

Mag 'k ze er niet gewoon zelf uitpeuteren, meneer?

doodskop03

Mijn innerlijke rust is ver te zoeken. Ben ze kwijtgespeeld bij de tandarts gisterenavond .....



Ik heb niet te klagen over m'n tanden. Wanneer een tandarts voor het eerst mijn bek opentrekt volgt er altijd de vraag of ik ooit een brug gedragen heb omdat ze zo mooi staan, waar ik dan met trots 'nee hoor!' op mag antwoorden. Heb nog maar 2 gaatjes gehad: één keer op mijn twaalf jaar en één keer vorig jaar. Sinds enkele maanden komt er rechtsachtervanonder (daar dus) een zogezegde wijsheidstand piepen die ik aan iedereen die het al dan niet wou liet zien ("Moette gij mijne wijsheidstand is ne keer zien? ... Cool èh!"). De andere drie voel of zie ik nog niet.
Maar sinds vorige week donderdag begin ik van dat nieuw leven serieus last te krijgen: ik kan niet meer pijnloos geeuwen, niet meer pijnloos eten, mijn rechterkant van m'n kaak lijkt wel enkele bombardementen uit te voeren, tanden poetsen doet pijn, alsook het bijhorende tuffen, ik begin scheef te lachen en 's ochtends duurt het een tijdje voor ik het weer gewoon ben en niet meer brabbel. Soit, genoeg medelijden gekweekt; bijna iedereen heeft het al wel meegemaakt.



Gisterenavond met bang hartje dan maar naar de tandarts gegaan. Ik had al wel zo'n klein voorgevoel in m'n kleine teen dat die éne tand eruit zal moeten. Kom ik daar aan, maar tandarts deed beetje raar. Het eerste wat hij zei was zo'n beetje sarcastisch: "Ohja! Kom maar snel binnen, want 't was dringend hé" (ik had de dag ervoor, maandag, een afspraak gemaakt met zijn secretaresse en had -ocharme de vrouw die haar werk doet- wel 3x gevraagd of ik écht niet vroeger kon komen, want had veel last, neem daarbij dat ik 's ochtends belde en dus nog half aant brabbelen was en ik denk dat ze dat niet zo tof vond op een maandagochtend, aan het begin van een nieuwe werkweek). Meneer met de lange witte jas zette me aan een übergek machien waarbij een soort camera volledig rond m'n kop draaide. Was wel grappig, want op de foto ervan zag ik mijn hoofd als halve doodskop en mn piercing stond er ook zo mooi bij op.



Ik begreep niet zo heel veel van de foto (hé dat daar, is dat een tand?), maar vond het wel leuk dat ik die 3 andere tanden die er nog niet door zijn gekomen ook zag zitten. Artsie vertelde me dat ik zoveel pijn heb omdat die tand zo goed als tegen een of andere zenuw zit te drukken en dat hij ze niet durft te verwijderen (hij zei het niet met die woorden, maar daar kwam het toch wel op neer, héhé)
Jeuj, naar het ziekenhuis dus. En ohja, dat ik die andere 3 ook ineens best laat wegdoen, ook al zie ik ze nog niet en heb ik er nog geen last van.
Ik wou eigenlijk roepen: "Ey artsie, yuk foe hé, alles op z'n tijd!", (ik ben nu eenmaal een 5-voor-12-ingangschieter), maar hij heeft me overtuigd: beter alles ineens dan 4x afzien.



Ook leuk: examens staan voor de deur, dus ik ga zoiezo een afspraak met de chirurg maken voor na de examens (midden juni) de ingreep te ondergaan. Tot die tijd krijgt iedereen klop die me doet geeuwen of lachen ;)



'k Weet het, ben van een kikker een giraffe aan't maken, want zoals Milamber al zei: ik hoor ook van iedereen dat z'n verstandskiezen eruit moeten. En die chirurgen doen die ingrepen meermaals per dag (wat een leuk leven),.. En eigenlijk, beter nu er vanaf zijn dan wanneer ik 27 ben ofzo
(Ik kon het niet laten Tom, sorry :D)..



Kus doet pijn, voor 'groet' te zeggen moet ik m'n mond teuten (en dat doet ook pijn), dus ik houd het op een 'liefs' :)






12:37 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

27-04-08

Zeverrr,.. gezeverrr...

Gezever over dagdagelijkse dingen en de stage, daar zal het nu over gaan (niks moraal, niks nadenken, niks dubbelzinnigheden, niks van levensvisies, niks interessants eigenlijk all the way)

Ik ben volgens mij de grootste zombie die er momenteel rondloopt. Ben dit weekend (start: donderdag 15h) overal en nergens beland, ben vele gekenden tegen gekomen, overdag maakte het zonnetje me gelukkig en 's nachts brachten sfeer, people, dansvloer en muziek me in vervoering. 


De laatste stagedag welke eigenlijk geen echte stagelesdag meer was: donderdag moest ik als leerkracht/begeleider mee deelnemen aan de sportdag van mijn leerlingen. Coole ervaring wel, ik zag mijn leerlingen op een andere, jovialere manier. Bij koningsbal vroegen ze of ik meedeed, anders waren de ploegen ongelijk. Goed, uiteindelijk bleef ik als enigste van mijn ploeg ongetikt en stond de rest van mijn ploeg aan de zijlijn "me-vrouw! me-vrouw!" te gillen. Ik was er zo ondersteboven van (1: ik heb nog steeds moeite met het feit dat ze me 'mevrouw' noemen, 2: they really liked me :o) ) dat ik uit mijn oh-zo aangeboren sportieve concentratie en tactiek werd gehaald en zo onze ploeg liet verliezen. En dan snelden ze allemaal naar mij om oprecht te zeggen dat dat niet erg was en dat ik het keigoed gedaan had. Wel lollig. Niet dat ik ze ga missen, maar toen ik donderdagavond thuiskwam had ik wel zo'n gevoel van: "Allez, dit was het dan..."


Vrijdag wat gaan shoppen (mijn portefeuille had een verrassing voor me: er zaten nog 2 cadeaukaarten van met kerstmis in van H&M met nog een leuk bedragje op), en met zelfzeker doch gespannen gevoel naar de evaluatie gegaan op mijn stageschool. Samengevat verdict:
"De stagiair beantwoordt aan het attitudeprofiel van een leerkracht, ..stipt, respectvol, verantwoordelijk, maar ook creatief en heel open naar zowel collega's als leerlingen. Inhoudelijk waren de lessen in orde, lln. bleven enthousiast. Positieve aspecten: taalgebruik, inzet, omgang met lln, voorkomen, structuur van werkbladen, het gevoel van rust dat de stagiair uitstraalt. Te remediëren: groepswerken voor lln., back-up plan voor onvoorziene minuten overschot."
Jeuj! Smile
Nu nog het verslag van mijn eigen lector...


Dat gingen we vrijdagavond dan ook vieren; Discobar Galaxie maakte er in Petrol een vrij fijn feestje van. Ze kunnen amper mixen, ze roepen teveel stoere praat tussendoor, de muziek en sfeer zaten echter wel goed. Bed kwam in zicht rond 04:30, later hoefde het niet echt te worden.
En daar kwam zaterdagavond na een familiefeest rond 21:30 de meest lachwekkende zin dezer tijden in mijn leven: "We gaan even iets drinken". Op de één of andere manier is het nooit meer 'even', maar dat vinden we niet erg natuurlijk. Nog heerlijk lang op terrasje gezeten en dan besloten om de welgekende Vuile Was nog eens een bezoekje te vereren. 't Grappige is dat er een proper gewassen barman werkt die ook nog op onze middelbare school zat. Vorige bezoekjes was dat eens knikken (we kenden elkaar niet, enkel van ziens), deze keer trakteerde hij ons uit het niets op Malibu (hoewel we eerst dachten dat we droogweg water kregen voorgeschoteld). Malibu is lekker, maar toen ze vroegen naar wat ik nog hebben wou had ik eerder voor één van de 22 369 vrij dure cocktails moeten gaan (Eens profiteren? Ik?). Wat getetterd en gezeverd, uiteindelijk rond 04:00 nog naar een salsacafé gegaan met nog meer gekend en aangenaam feestvolk. Salsa is niet zo mijn ding, maar ik vind het wel ongelooflijk mooi en zwoel om naar te kijken. Hartsvriendin L., die natuurlijk meteen werd uitgenodigd door de aanwezige Zuid-Amerikanen voor een dansje, turn around en zwaai, kan er ook wat van! Heb bijgeleerd dat er 4 soorten zijn: regetton, merengue, de eigenlijke salsa en nog iets. Het verschil opmerken begon wel te lukken, bij de éne hebben de danspartners amper lichaamscontact, bij de andere danst de vrouw met haar billen naar achter en heeft de man diezelfde billen met open handen gegrepen, de andere is meer zwoel en sexy.. (Ter informatie: mijn billen hadden het meeste contact met de kruk)
Ik dacht er stilaan aan om naar huis te vertrekken toen V. en B. nog afkwamen, alsook die proper gewassen barman wiens shift erop zat... het werd voor de verandering weer later...


Ik verschiet eigenlijk best wel van mezelf. Normaal ben ik niet echt een uitgaanstype, allez, in die zin van dat ik normaal niet snel tot 's ochtends vroeg wanneer het alweer licht aan het worden is wegga. Meestal kan ik het meeste genieten van een gezellig terrasje of op een plek met zicht op de Schelde belanden na een bezoekje aan de nachtwinkel. Gelukkig komt dat er ook nog van, maar danscafeetjes/cocktailbars zoals de Vuile Was zijn hun positie in de Top5 van "goed idee voor gezellig nachtje uit" wel stevig aan't versterken.. Met een lief kruip je eigenlijk al (vaak iets te snel) in't weekend samen in de zetel of in bed. Eigelijk (en dat voeg ik dan op deze manier toe aan mijn lijstje gewenste kenmerken van Mister Lovable) zou dat ook moeten kunnen met lief: geregeld een avondje uit met vrienden, amuseren tot de vogeltjes terug fluiten en the day after dan maar vroeg in bed kruipen ;) Volgende week vrijdag ook alweer naar Reflex voor V.'s verjaardag. Krokét.


Samengevat: al het bovenstaande zorgde ervoor dat ik er vandaag als een zombie bijloop. Ik had wel het lef om mij in deze staat nog in het stad te laten zien deze namidag, maar mijn lichaam dacht daar na enkele uurtjes anders over. Dat wordt vanavond een luie avond in de zetel, maar dat is ook al lang geleden, dus best welkom ...
Al een geluk volgende week enkel morgen les. Vanaf maandag(morgen)avond begint mijn weekend alweer.. ik ga deze dagen wijselijk spenderen aan het voorbereiden op de examens
(zeg ik nu)..


Een groet en kus aan al diegenen die tot hier geraakt zijn,
x
(ps: ik ga een dezer het stokje van Tom en Miss S. aanpakken en doorgeven (aan ehm.. Maxie? Vincent? Ice? Milamber? ;) ) , maar ik neem nu (in deze staat) écht geen boek vast) Onschuldig

18:53 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21-04-08

Sit down, relax & watch: the situation is hilarious.

"I wear my sunglasses at ..... Belgium" muzieknoot
Was heerlijk dagje vandaag, danku zonnetje en tot over een paar maand!


Ik hou er wel eens van om op een dooie moment gewoon een stapje terug te zetten, gewoon even zodat het lijkt alsof ik achter een glazen scherm sta. Ik ben er nog, iedereen ziet me nog, maar ik neem niet actief deel aan 'de wereld en zijn activiteiten' voor enkele minuten. Soit, ik ga hier geen poging ondernemen om mezelf onder te dompelen in één of andere sofistiek (het zou niet de eerste keer zijn dat ik verloren loop in m'n eigen hoofd als ik te hard nadenk), maar de laatste dagen zijn mijn gedachten wel gevuld met de -naar mijn inziens- ironie van het leven, de onderdrukkingen, de machteloosheid, het zelfbehoud, enzoverder, enzoverder.... Ik weet eigenlijk niet eens goed waar ik moet beginnen nu.


"Ik weet eigenlijk niet eens goed waar ik moet beginnen nu". Allez voorruit, mijn begin gevonden. Waarom staat dit browser dan nog open? Als ik niet eens weet waar ik wil beginnen, wil ik er dan eigenlijk nog wel aan beginnen?
Of hoe je jezelf soms voor de zot kan houden natuurlijk. 
Soit, een 'instap' heet dit dan in 'mijn' vakjargon ;)

't Is interessant en leerrijk om mensen te observeren. Observeren in de ruime zin van het woord en niet bedoeld als enkel wat staren. In een café bijvoorbeeld kan zo'n observatie van een tafelbuur een hele avond duren: ik probeer af te gaan op uiterlijk, gedrag, ticks, lichaamshouding, wat hij/zij besteld, hoe hij/zij loopt of zich gedraagt wanneer hij/zij naar het toilet gaat, enzovoort ... Niet dat mijn tafelgenoten dan niets meer aan mij hebben ofzo, maar het is zo een beetje mijn eigen bezigheid voor als het gesprek dat zich aan mijn eigen tafel afspeelt me eigenlijk zozeer niet boeit.
Maar goed, het is interessant en lachwekkend en ik kan ervan genieten. Volgens mij word ik er steeds beter en beter in, ik zou wel eens willen weten hoeveel van mijn conclusies er hoever naast zitten.


Maar dat is eigenlijk nog maar het begin. Ik betrapte mezelf er onlangs op dat ik een stapje extra achteruit deed en dat ik voor de zoveelste keer 'het leven' begon te observeren. Of eigenlijk: hoe mensen het leven bekijken.
Om logisch te beginnen: we zijn allemaal verschillend. De éne is emotioneel minder sterk dan de andere, de andere denkt alles beter te weten, we hebben allemaal onze eigen politieke- en geloofsovertuigingen en hebben allemaal wel verschillende waarden en normen. Maar eigenlijk gaat het volgens mij gewoon allemaal over hoe je kan omgaan met meevallers en tegenslagen, wat je naar de buitenwereld toe wil laten uitschijnen, de hoeveelheid aandacht die je wil, wat je jezelf wil en vooral kan wijsmaken en hoe hard iedereen individueel zijn best doet om harmonie of vrede te vinden tussen zijn eigen daden en veroorzaakte gevolgen.  En dan bedoel ik op elk vlak: school of carrière, thuissituatie, familie, relatie, vriendenkring, eigen persoonlijkheid, ambities, toekomstplannen and so on.


Iedereen heeft er last van (enfin, 'last', 't is al zo normaal en ingeburgerd, je zou bijna abnormaal zijn moest je het niet doen) en ik ga niet verkondigen dat ik de puurheid zelve ben. Maar ik vind het misschien wel de leerrijkste ontspanning die er is: sit down, relax & watch the people around you living their life; their own created situations are hilarious, even when they do not know in what kind of mess they are.


Ik weet eigenlijk niet of het zo verrijkend is om dat stilaan te beseffen. Van sommige mensen denk je gewoon "Wat een marginaal geval ben jij!" of "Gadver, waar denk jij de pretentie vandaan te halen om zo arrogant te doen?" of "Kind, get a decent life en loop zo niet als een hoer rond" of "Gij zijt zo loemp!" of .. of ... of ..., maar uiteindelijk, die mensen zijn ook gelukkig op hun manier. Of neenee, dat was het: die mensen denken dat ze gelukkig zijn.... Maar wanneer ben je gelukkig over jezelf? Is er zoiets als het toppunt van gelukkig zijn? "Maximum reached"?


Confused but satisfied x

01:04 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-04-08

Mister Lovable, if possible.

Goed, enkele weken geleden werd het me hier ook al gevraagd, blogbuddy Tom heeft zijn adorable miss al beschreven en ik heb ook wel even zin en even tijd om hardop te dromen...


Mijn 'type', ik zou me bijna gaan schamen voor de hoeveelheid eigenschappen die ik hier ga neertypen, maar als ik me hier toch mag laten gaan, gaan we ineens voor het gehele pakket..
Met wat begin je zo'n beschrijving? 't Cadeaupapier of dat wat erin rammelt? Om even de logica te volgen: het eerste wat m'n ziet is het strakke strikje:


Mijn mister Lovable ziet er goed uit en is in de eerste plaats proper gewassen. Hygiëne dus. Mannelijk zweet kan sexy zijn na een sportactiviteit of op het einde van een hete dag, anders niet. Een stinkende adem, vuile nagels, etc zijn niet direct uitnodigend om je te laten aanraken. Als vrouw 'moeten' we onszelf over het algemeen nog meer onderhouden en bewerken dan de gemiddelde man, een beetje een tegenprestatie mag dus wel. Echter: langer dan een dik halfuur in de badkamer is voor mijn mister Lovable not done. Tenzij we samen douchen, natuurlijk, dan mag hij met mij uren in de badkamer spenderen (omdat hij mij dan ook moet wassen).
Ik kreeg enkele weken geleden het compliment dat ik 'outside the box' durf denken, maar wat dit onderwerp betreft zal ik helaas moeten meegaan met the flow: types à la Gabriël Rios of Brad Pitt mogen me overal en altijd een bisouke komen geven. Maar goed, laten we realistisch blijven:
Hij ziet er goed uit, is zo'n kop groter dan ik, een natuurlijk bruin kleurtje mag, hij is wat breder/forser (zijn poep is niet smaller dan de mijne, dat is gewoon lachwekkend), een sixpack vind ik niet altijd sexy; liever een klein buikje dan, heeft een warrige haardos geaccentueerd met een beetje gel, heeft een kort zacht teasing baardje, geen snor at all en zijn verdere lichaamsbeharing vind ik op strategische plaatsen. Zijn ogen (kleur speelt zo geen rol, maar naar het schijnt is het zo dat lichte ogen vaker op donkere ogen vallen en wederkerend) zijn veelzeggend: ze maken me duidelijk wanneer hij gewoon naar me kijkt, wanneer hij met afschuw naar me kijkt, of wanneer hij bewonderend naar me kijkt (en hij kijkt enkel naar mij met dat laatste). Een oorbel is over het algemeen bij mij een no no, en al helemaal wanneer ze langs beide kanten geschoten zijn. Doch, heb al wel enkele knappe subtiele examplaren gezien bij mannen.
Kleding speelt ook zo geen rol, maar wanneer hij afkomt met slobbertruien, foute kleurencombinaties, blinkende shoes, baggypants, ... dan zal hij al alleen maar traantjes te zien krijgen, van het (uit)lachen. Om en passant even te breken met het cliché: zet de grootste seut in een maatpak en hij is nog steeds Niet Lekker!
Dan zijn er ook nog de mannen die met hun uiterlijk enkel en alleen matchen bij van die jonge vrouwen die een tight ass krijgen door de te kleine jeansbroek waar ze niet in kunnen bewegen of zich mogen bukken voor het welgekende spaarpotje (alsof ze zich iets van dat zicht aantrekken) en eigenlijk automatisch zwembandjes creëeren net boven de broek. Je-weet-wel, van die poepkes die wanneer ze 's ochtends een scheet laten de hele dag met natuurlijke verwarming rondlopen omdat er gewoon geen uitweg is.


Deze beschrijving is natuurlijk maar gewoon tot in de perfectie uitgedacht, uiteindelijk hebben we bijna nooit een lief dat aan meer dan de helft van de voorkeuren voldoet. Onlangs nog zo'n artikel op hln.be gelezen: "We vinden partner vaak knapper dan hij/zij werkelijk is." En dat klopt, het is de liefde die (een beetje) blind maakt, en we maken er geen onnodig punt van (daarom dat er nooit iemand is die het beaamt wanneer je zegt dat je lief er toch zo lekker uitziet!). Wanneer we terugkijken naar de ex-lieven hebben we over het algemeen niet hetzelfde gevoel over hun uiterlijk & uitstraling als dat je had toen je een relatie met hen had. Dat maakt niet dat ze ineens per definitie lelijk zijn, ze zijn gewoon (veel) minder aantrekkelijk.


Dat brengt ons dan ook ineens tot het mindere oppervlakkige aspect:


Ik ben van sterrenbeeld een tweelingen. Ik geloof nu niet echt in al het astrologie- en horoscoopgedoe, maar ik moet zeggen dat ik best geloof in de algemene eigenschappen van sterrentekens: zo zou de maagd perfectionistisch zijn, de schorpioen leven met intensieve gevoelens, de boogschutter van spelletjes houden, de steenbok koppig zijn, de leeuw eerlijk zijn, (...) en de tweelingen wisselvallig. 'Toevallig' klopt dat op vele gebieden: ik ben nooit lang intens bedroefd of lang intens gelukkig, vernieuwing is noodzakelijk voor me, maar dat betekent ook dat de belangstelling voor iets gauw kan verdwijnen. Niet makkelijk voor mister Lovable om daarmee om te kunnen ;)
Integendeel: mijn mister Lovable moet daarmee omkunnen en moet mij iets kunnen bijbrengen. Hij moet mij op mijn plaats in de wereld kunnen wijzen (en stevig kunnen beargumenteren, anders kan ik ook iedereen op zijn plaats wijzen, met plezier zelfs). Maar hij heeft ook respect wanneer ik steevast een andere visie heb op bepaalde dingen en hij heeft begrip voor mijn mindere perfecte eigenschappen (jawel, ook ik ben niet perfect: ik heb wel eens een impulsieve bui en soms geen zin om na te denken, dan kan ik me gedragen als een domme trien, als ik mijn zinnen op iets al dan niet abstracts heb gezet zal ik er vaak alles aan doen om furfilled te zijn, en ik zou nog wel even kunnen verdergaan, maar toevallig gaat deze blog niet over mij, mwaha).  Hij moet kortweg interessant zijn en interessant blijven. Ik wil naar hem opkijken, ik wil bijna jaloers zijn op zijn hersenpan en iets leren van hem (ik heb onlangs een IQtest gedaan met een CDrom die bij het tijdschrift 'Wetenschap in Beeld' zat en strandde op 111. Zou het erover gaan moest ik mijn dates verplichten om dezelfde test te ondergaan...? hiha) -al is het maar over een naar mijn inziens oninteressante hobby van hem (pingpong? naar Afghanistan reizen? bosbessen plukken? een verzameling Matroesjka's?): als hij me kan uitleggen wat er interessant, nuttig en ontspannend aan is heeft hij mij overtuigd. Mister Lovable is gedreven, motiverend en gepassioneerd (ook door mij). Mister Lovable weet waar hij mee bezig is en is mentaal onafhankelijk. Maar mister Lovable heeft geen serieuze pokerface en gaat ook eens lekker het klein kind mogen uithangen met mij, ik wil tranen in mijn ogen krijgen van het lachen. Mister Lovable is ook romantisch, maar niet klef of poezerig. Maar in het heetst van de strijd wil ik me begeerd voelen ;) (kuch!). Mister Lovable is een actieve jongen, iemand die het niet altijd aan mij overlaat om iets te regelen in het weekend. Als ik me met luie mensen omring, verdwijnt mijn zin voor initiatief ook en slaat de verveling toe. Verder is hij eveneens ruimdenkend en verre van naïef: ik mag niet met hem kunnen sollen.
Last but not least: mijn mister Lovable is eerlijk. Hij zegt me wanneer er sla tussen mijn tanden zit of dat ik na de zoveelste uitgaanstenue te hebben gepast ik er nog steeds niet goed uitzie. Hij kan over zijn gevoelens praten en hij sluit zich niet af of gaat niet lopen van ne goeien babbel.


En ohja, wat versieren betreft: mijn mister Lovable zal mij verleiden. Maar hij geeft mij genoeg ruimte om het ook eens te mogen overnemen ;)


Genoeg gedroomd, back to reality: voorlopig bestaat mijn mister Lovable uit een wit pluchen huid, met hartjesogen en zwarte hoorntjes op zijn kop. En hij past perfect, als een puzzel, in de foetushouding.


IMAG4711

x.


PS: geïnteresseerde mannen die het nu niet meer zien zitten moeten niet panikeren; ik ben en blijf een tweeling ;)

18:16 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |