24-07-08

De patékes van de cafetaria.

Ziekenhuizen. Ik haat ze. Alsof mijn waarnemingszenuwen perfect de sfeer kunnen 'aanvoelen' en intens geprikkeld worden. Ik lijk ook telkens de bacterieën en virussen te kunnen ruiken, zuur proeven, maar dat beeld ik me vast wel in. It's all in the mind after all.
Ik wist de weg nog van vorige keer: achteraan naar rechts, de cafetaria voorbij lopen en dan simpelweg rechtdoor. Zeker 5 minuten wandelen. De laatste aangename minuten. Als ik dat had geweten toen, ik had nog heel wat patékes gaan eten in de cafetaria.


Niet zozeer het feit dat de laatste 2 (praise the lord we only have 4) wijsheidstanden eruit moesten maakte dat het de laatste aangename minuten waren. Eerder het feit dat bij dezelfde dokter waarvoor ik in de wachtkamer zat, mijn ouders op bezoek waren. Ze waren toevallig vlak voor mij gepland. Ze waren er ook al enkele uren langer. Ik wist wel dat ik ze zou tegenkomen, voor of na de ingreep.


Zij moesten er zijn voor papa. Al enkele maanden heeft hij een pijnlijk gezwel onderaan zijn kaak. Eind juni was de eerste diagnose een ontstoken klier, maar de antibiotica kuur hielp niet, integendeel. Vorige week zijn ze dan maar begonnen met een hele waslijst onderzoeken bij de meest vreemde soorten €€artsen (Allen eindigend op -loog, maar vraag me niet exact welke hij allemaal moest bezoeken).
Ze kwamen buiten toen ik de zoveelste Zone 03 gelezen had. Dat ze nog bij die en die arts moesten zijn en dat ze een botscan moesten nemen en dat hij daarvoor een spuitje moest krijgen en dan enkele uren moest wachten vooraleer de scan pas kon worden genomen. Lap, weer moesten ze een hele dag in het ziekenhuis spenderen, juist nu het een beetje mooi weer is, dacht ik nog.


Ik liet mijn laatste 2 wijsheidstandjes eruit rukken terwijl ik nadacht over al de onderzoeken bij papa. Ik wou eigenlijk vanalles vragen aan de chirurg die in mijn mond bezig was, hij had tenslotte net voor mij mijn vader behandeld, maar vragen gaat niet echt als er 7 vingers, 2 darmpjes, een boor en teveel speeksel dat je niet kan doorslikken in je mond zit, en je daarbovenop nog eens half voos bent van de verdoving.


Ik was een beetje misselijk achteraf, toen ik op zoek ging naar mijn ouders. Misschien wou papa wel weer een patéke, dus ik ging eens een kijkje nemen in de cafetaria. Niets. Bellen dan maar, gsm's af, logisch. Dan maar even buiten wachten, frisse lucht mag wel.
Ik kreeg algauw telefoon terug van mama, dat ze ook even naar buiten gingen. Ze moesten tenslotte nog enkele uren wachten vooraleer de scan kon worden genomen. En nee, natuurlijk zaten ze niet in de cafetaria, papa kan toch moeilijk een patéke eten als hij net een biopsie aan het gezwel had.


Als ik toen ik dinsdag in het ziekenhuis de cafetaria voorbij liep had geweten dat dat nog de laatste aangename minuten waren geweest, ik had alle patékes gekocht om in te vriezen en er elke dag eentje aan papa gegeven. Ik zou er zelfs zelf niet eentje willen (niet dat dat ook zou gaan, ik ben deze keer wel vrij erg opgezwollen en kan niet eens deftig articuleren, maar heb minder pijn).
Een kwaadaardig gezwel. Zo luidde vandaag het verdict bij papa. Een tumor. Operatie, chemo, bestralingen, .. de dokters gaan nog uitpluizen wat ze het eerst gaan doen. Vast staat wel dat ze er gauw aan gaan beginnen, zoniet onmiddelijk, volgende week. Op het eerste zicht zijn er geen uitzaaiingen, gelukkig. En zo'n 50 à 60% geraakt erdoor. Ik weet niet of dat positief is. Ik heb al ergere cijfers gehoord bij andere kankers.
Ik weet eigenlijk niet veel. Of ik wil het niet weten. Waarom zou ik ook. De kinderen die gisteren op de koer luidruchtig buitenspeelden, doen dat vandaag ook. Ik moet nog altijd koekjes eten om de zoveel uren. Ik doe nog steeds mascara aan. De nieuwslezeres heeft nog altijd een van haar banale pakjes aan. Op het kaartje dat ik tussen mijn boek steek om de laatst gelezen pagina aan te duiden staan nog altijd smileys. En papa maakt ook vandaag nog flauwe grapjes. Alles is hetzelfde en toch weet ik even niets meer. Ik weet alleen dat ik hem morgen ga meenemen naar buiten. Naar het galgenweel. En dat ik voor een picknickmandje ga zorgen.
Als hij niet teveel pijn heeft.

18:02 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Oei! :-(
Dikke dikke knuff! En echt een schitterend idee, dat picknickmandje!

Sterkte!

Gepost door: Trits | 24-07-08

=(

Wat erg voor je ! Gelukkig zijn ze er vroeg bij en is er zo te horen nog heel veel kans op genezing.

Veel sterkte en verwen hem maar morgen.

Gepost door: Miss S | 24-07-08

Heel erg veel sterkte meid,.. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar met een positieve ingesteldheid kom je al heel ver!!!! En zoals ze hieronder zeggen, er lijkt veel kans op genezing, dus da's supergoed. Soigneer hem maar vandaag..

Gepost door: Hanna | 25-07-08

Hey Forseti,

das natuurlijk heel wat minder goed nieuws hé. Kword er zelfs eventjes stil van... In ieder geval, er komen nog genoeg mooie dagen aan om zeker dat picknick-ideetje uit te voeren :) Schitterend idee!

groet en dikke knuffel,
Tom

Gepost door: Tom | 25-07-08

De commentaren zijn gesloten.