30-04-08

Mag 'k ze er niet gewoon zelf uitpeuteren, meneer?

doodskop03

Mijn innerlijke rust is ver te zoeken. Ben ze kwijtgespeeld bij de tandarts gisterenavond .....



Ik heb niet te klagen over m'n tanden. Wanneer een tandarts voor het eerst mijn bek opentrekt volgt er altijd de vraag of ik ooit een brug gedragen heb omdat ze zo mooi staan, waar ik dan met trots 'nee hoor!' op mag antwoorden. Heb nog maar 2 gaatjes gehad: één keer op mijn twaalf jaar en één keer vorig jaar. Sinds enkele maanden komt er rechtsachtervanonder (daar dus) een zogezegde wijsheidstand piepen die ik aan iedereen die het al dan niet wou liet zien ("Moette gij mijne wijsheidstand is ne keer zien? ... Cool èh!"). De andere drie voel of zie ik nog niet.
Maar sinds vorige week donderdag begin ik van dat nieuw leven serieus last te krijgen: ik kan niet meer pijnloos geeuwen, niet meer pijnloos eten, mijn rechterkant van m'n kaak lijkt wel enkele bombardementen uit te voeren, tanden poetsen doet pijn, alsook het bijhorende tuffen, ik begin scheef te lachen en 's ochtends duurt het een tijdje voor ik het weer gewoon ben en niet meer brabbel. Soit, genoeg medelijden gekweekt; bijna iedereen heeft het al wel meegemaakt.



Gisterenavond met bang hartje dan maar naar de tandarts gegaan. Ik had al wel zo'n klein voorgevoel in m'n kleine teen dat die éne tand eruit zal moeten. Kom ik daar aan, maar tandarts deed beetje raar. Het eerste wat hij zei was zo'n beetje sarcastisch: "Ohja! Kom maar snel binnen, want 't was dringend hé" (ik had de dag ervoor, maandag, een afspraak gemaakt met zijn secretaresse en had -ocharme de vrouw die haar werk doet- wel 3x gevraagd of ik écht niet vroeger kon komen, want had veel last, neem daarbij dat ik 's ochtends belde en dus nog half aant brabbelen was en ik denk dat ze dat niet zo tof vond op een maandagochtend, aan het begin van een nieuwe werkweek). Meneer met de lange witte jas zette me aan een übergek machien waarbij een soort camera volledig rond m'n kop draaide. Was wel grappig, want op de foto ervan zag ik mijn hoofd als halve doodskop en mn piercing stond er ook zo mooi bij op.



Ik begreep niet zo heel veel van de foto (hé dat daar, is dat een tand?), maar vond het wel leuk dat ik die 3 andere tanden die er nog niet door zijn gekomen ook zag zitten. Artsie vertelde me dat ik zoveel pijn heb omdat die tand zo goed als tegen een of andere zenuw zit te drukken en dat hij ze niet durft te verwijderen (hij zei het niet met die woorden, maar daar kwam het toch wel op neer, héhé)
Jeuj, naar het ziekenhuis dus. En ohja, dat ik die andere 3 ook ineens best laat wegdoen, ook al zie ik ze nog niet en heb ik er nog geen last van.
Ik wou eigenlijk roepen: "Ey artsie, yuk foe hé, alles op z'n tijd!", (ik ben nu eenmaal een 5-voor-12-ingangschieter), maar hij heeft me overtuigd: beter alles ineens dan 4x afzien.



Ook leuk: examens staan voor de deur, dus ik ga zoiezo een afspraak met de chirurg maken voor na de examens (midden juni) de ingreep te ondergaan. Tot die tijd krijgt iedereen klop die me doet geeuwen of lachen ;)



'k Weet het, ben van een kikker een giraffe aan't maken, want zoals Milamber al zei: ik hoor ook van iedereen dat z'n verstandskiezen eruit moeten. En die chirurgen doen die ingrepen meermaals per dag (wat een leuk leven),.. En eigenlijk, beter nu er vanaf zijn dan wanneer ik 27 ben ofzo
(Ik kon het niet laten Tom, sorry :D)..



Kus doet pijn, voor 'groet' te zeggen moet ik m'n mond teuten (en dat doet ook pijn), dus ik houd het op een 'liefs' :)






12:37 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

27-04-08

Zeverrr,.. gezeverrr...

Gezever over dagdagelijkse dingen en de stage, daar zal het nu over gaan (niks moraal, niks nadenken, niks dubbelzinnigheden, niks van levensvisies, niks interessants eigenlijk all the way)

Ik ben volgens mij de grootste zombie die er momenteel rondloopt. Ben dit weekend (start: donderdag 15h) overal en nergens beland, ben vele gekenden tegen gekomen, overdag maakte het zonnetje me gelukkig en 's nachts brachten sfeer, people, dansvloer en muziek me in vervoering. 


De laatste stagedag welke eigenlijk geen echte stagelesdag meer was: donderdag moest ik als leerkracht/begeleider mee deelnemen aan de sportdag van mijn leerlingen. Coole ervaring wel, ik zag mijn leerlingen op een andere, jovialere manier. Bij koningsbal vroegen ze of ik meedeed, anders waren de ploegen ongelijk. Goed, uiteindelijk bleef ik als enigste van mijn ploeg ongetikt en stond de rest van mijn ploeg aan de zijlijn "me-vrouw! me-vrouw!" te gillen. Ik was er zo ondersteboven van (1: ik heb nog steeds moeite met het feit dat ze me 'mevrouw' noemen, 2: they really liked me :o) ) dat ik uit mijn oh-zo aangeboren sportieve concentratie en tactiek werd gehaald en zo onze ploeg liet verliezen. En dan snelden ze allemaal naar mij om oprecht te zeggen dat dat niet erg was en dat ik het keigoed gedaan had. Wel lollig. Niet dat ik ze ga missen, maar toen ik donderdagavond thuiskwam had ik wel zo'n gevoel van: "Allez, dit was het dan..."


Vrijdag wat gaan shoppen (mijn portefeuille had een verrassing voor me: er zaten nog 2 cadeaukaarten van met kerstmis in van H&M met nog een leuk bedragje op), en met zelfzeker doch gespannen gevoel naar de evaluatie gegaan op mijn stageschool. Samengevat verdict:
"De stagiair beantwoordt aan het attitudeprofiel van een leerkracht, ..stipt, respectvol, verantwoordelijk, maar ook creatief en heel open naar zowel collega's als leerlingen. Inhoudelijk waren de lessen in orde, lln. bleven enthousiast. Positieve aspecten: taalgebruik, inzet, omgang met lln, voorkomen, structuur van werkbladen, het gevoel van rust dat de stagiair uitstraalt. Te remediëren: groepswerken voor lln., back-up plan voor onvoorziene minuten overschot."
Jeuj! Smile
Nu nog het verslag van mijn eigen lector...


Dat gingen we vrijdagavond dan ook vieren; Discobar Galaxie maakte er in Petrol een vrij fijn feestje van. Ze kunnen amper mixen, ze roepen teveel stoere praat tussendoor, de muziek en sfeer zaten echter wel goed. Bed kwam in zicht rond 04:30, later hoefde het niet echt te worden.
En daar kwam zaterdagavond na een familiefeest rond 21:30 de meest lachwekkende zin dezer tijden in mijn leven: "We gaan even iets drinken". Op de één of andere manier is het nooit meer 'even', maar dat vinden we niet erg natuurlijk. Nog heerlijk lang op terrasje gezeten en dan besloten om de welgekende Vuile Was nog eens een bezoekje te vereren. 't Grappige is dat er een proper gewassen barman werkt die ook nog op onze middelbare school zat. Vorige bezoekjes was dat eens knikken (we kenden elkaar niet, enkel van ziens), deze keer trakteerde hij ons uit het niets op Malibu (hoewel we eerst dachten dat we droogweg water kregen voorgeschoteld). Malibu is lekker, maar toen ze vroegen naar wat ik nog hebben wou had ik eerder voor één van de 22 369 vrij dure cocktails moeten gaan (Eens profiteren? Ik?). Wat getetterd en gezeverd, uiteindelijk rond 04:00 nog naar een salsacafé gegaan met nog meer gekend en aangenaam feestvolk. Salsa is niet zo mijn ding, maar ik vind het wel ongelooflijk mooi en zwoel om naar te kijken. Hartsvriendin L., die natuurlijk meteen werd uitgenodigd door de aanwezige Zuid-Amerikanen voor een dansje, turn around en zwaai, kan er ook wat van! Heb bijgeleerd dat er 4 soorten zijn: regetton, merengue, de eigenlijke salsa en nog iets. Het verschil opmerken begon wel te lukken, bij de éne hebben de danspartners amper lichaamscontact, bij de andere danst de vrouw met haar billen naar achter en heeft de man diezelfde billen met open handen gegrepen, de andere is meer zwoel en sexy.. (Ter informatie: mijn billen hadden het meeste contact met de kruk)
Ik dacht er stilaan aan om naar huis te vertrekken toen V. en B. nog afkwamen, alsook die proper gewassen barman wiens shift erop zat... het werd voor de verandering weer later...


Ik verschiet eigenlijk best wel van mezelf. Normaal ben ik niet echt een uitgaanstype, allez, in die zin van dat ik normaal niet snel tot 's ochtends vroeg wanneer het alweer licht aan het worden is wegga. Meestal kan ik het meeste genieten van een gezellig terrasje of op een plek met zicht op de Schelde belanden na een bezoekje aan de nachtwinkel. Gelukkig komt dat er ook nog van, maar danscafeetjes/cocktailbars zoals de Vuile Was zijn hun positie in de Top5 van "goed idee voor gezellig nachtje uit" wel stevig aan't versterken.. Met een lief kruip je eigenlijk al (vaak iets te snel) in't weekend samen in de zetel of in bed. Eigelijk (en dat voeg ik dan op deze manier toe aan mijn lijstje gewenste kenmerken van Mister Lovable) zou dat ook moeten kunnen met lief: geregeld een avondje uit met vrienden, amuseren tot de vogeltjes terug fluiten en the day after dan maar vroeg in bed kruipen ;) Volgende week vrijdag ook alweer naar Reflex voor V.'s verjaardag. Krokét.


Samengevat: al het bovenstaande zorgde ervoor dat ik er vandaag als een zombie bijloop. Ik had wel het lef om mij in deze staat nog in het stad te laten zien deze namidag, maar mijn lichaam dacht daar na enkele uurtjes anders over. Dat wordt vanavond een luie avond in de zetel, maar dat is ook al lang geleden, dus best welkom ...
Al een geluk volgende week enkel morgen les. Vanaf maandag(morgen)avond begint mijn weekend alweer.. ik ga deze dagen wijselijk spenderen aan het voorbereiden op de examens
(zeg ik nu)..


Een groet en kus aan al diegenen die tot hier geraakt zijn,
x
(ps: ik ga een dezer het stokje van Tom en Miss S. aanpakken en doorgeven (aan ehm.. Maxie? Vincent? Ice? Milamber? ;) ) , maar ik neem nu (in deze staat) écht geen boek vast) Onschuldig

18:53 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21-04-08

Sit down, relax & watch: the situation is hilarious.

"I wear my sunglasses at ..... Belgium" muzieknoot
Was heerlijk dagje vandaag, danku zonnetje en tot over een paar maand!


Ik hou er wel eens van om op een dooie moment gewoon een stapje terug te zetten, gewoon even zodat het lijkt alsof ik achter een glazen scherm sta. Ik ben er nog, iedereen ziet me nog, maar ik neem niet actief deel aan 'de wereld en zijn activiteiten' voor enkele minuten. Soit, ik ga hier geen poging ondernemen om mezelf onder te dompelen in één of andere sofistiek (het zou niet de eerste keer zijn dat ik verloren loop in m'n eigen hoofd als ik te hard nadenk), maar de laatste dagen zijn mijn gedachten wel gevuld met de -naar mijn inziens- ironie van het leven, de onderdrukkingen, de machteloosheid, het zelfbehoud, enzoverder, enzoverder.... Ik weet eigenlijk niet eens goed waar ik moet beginnen nu.


"Ik weet eigenlijk niet eens goed waar ik moet beginnen nu". Allez voorruit, mijn begin gevonden. Waarom staat dit browser dan nog open? Als ik niet eens weet waar ik wil beginnen, wil ik er dan eigenlijk nog wel aan beginnen?
Of hoe je jezelf soms voor de zot kan houden natuurlijk. 
Soit, een 'instap' heet dit dan in 'mijn' vakjargon ;)

't Is interessant en leerrijk om mensen te observeren. Observeren in de ruime zin van het woord en niet bedoeld als enkel wat staren. In een café bijvoorbeeld kan zo'n observatie van een tafelbuur een hele avond duren: ik probeer af te gaan op uiterlijk, gedrag, ticks, lichaamshouding, wat hij/zij besteld, hoe hij/zij loopt of zich gedraagt wanneer hij/zij naar het toilet gaat, enzovoort ... Niet dat mijn tafelgenoten dan niets meer aan mij hebben ofzo, maar het is zo een beetje mijn eigen bezigheid voor als het gesprek dat zich aan mijn eigen tafel afspeelt me eigenlijk zozeer niet boeit.
Maar goed, het is interessant en lachwekkend en ik kan ervan genieten. Volgens mij word ik er steeds beter en beter in, ik zou wel eens willen weten hoeveel van mijn conclusies er hoever naast zitten.


Maar dat is eigenlijk nog maar het begin. Ik betrapte mezelf er onlangs op dat ik een stapje extra achteruit deed en dat ik voor de zoveelste keer 'het leven' begon te observeren. Of eigenlijk: hoe mensen het leven bekijken.
Om logisch te beginnen: we zijn allemaal verschillend. De éne is emotioneel minder sterk dan de andere, de andere denkt alles beter te weten, we hebben allemaal onze eigen politieke- en geloofsovertuigingen en hebben allemaal wel verschillende waarden en normen. Maar eigenlijk gaat het volgens mij gewoon allemaal over hoe je kan omgaan met meevallers en tegenslagen, wat je naar de buitenwereld toe wil laten uitschijnen, de hoeveelheid aandacht die je wil, wat je jezelf wil en vooral kan wijsmaken en hoe hard iedereen individueel zijn best doet om harmonie of vrede te vinden tussen zijn eigen daden en veroorzaakte gevolgen.  En dan bedoel ik op elk vlak: school of carrière, thuissituatie, familie, relatie, vriendenkring, eigen persoonlijkheid, ambities, toekomstplannen and so on.


Iedereen heeft er last van (enfin, 'last', 't is al zo normaal en ingeburgerd, je zou bijna abnormaal zijn moest je het niet doen) en ik ga niet verkondigen dat ik de puurheid zelve ben. Maar ik vind het misschien wel de leerrijkste ontspanning die er is: sit down, relax & watch the people around you living their life; their own created situations are hilarious, even when they do not know in what kind of mess they are.


Ik weet eigenlijk niet of het zo verrijkend is om dat stilaan te beseffen. Van sommige mensen denk je gewoon "Wat een marginaal geval ben jij!" of "Gadver, waar denk jij de pretentie vandaan te halen om zo arrogant te doen?" of "Kind, get a decent life en loop zo niet als een hoer rond" of "Gij zijt zo loemp!" of .. of ... of ..., maar uiteindelijk, die mensen zijn ook gelukkig op hun manier. Of neenee, dat was het: die mensen denken dat ze gelukkig zijn.... Maar wanneer ben je gelukkig over jezelf? Is er zoiets als het toppunt van gelukkig zijn? "Maximum reached"?


Confused but satisfied x

01:04 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-04-08

Mister Lovable, if possible.

Goed, enkele weken geleden werd het me hier ook al gevraagd, blogbuddy Tom heeft zijn adorable miss al beschreven en ik heb ook wel even zin en even tijd om hardop te dromen...


Mijn 'type', ik zou me bijna gaan schamen voor de hoeveelheid eigenschappen die ik hier ga neertypen, maar als ik me hier toch mag laten gaan, gaan we ineens voor het gehele pakket..
Met wat begin je zo'n beschrijving? 't Cadeaupapier of dat wat erin rammelt? Om even de logica te volgen: het eerste wat m'n ziet is het strakke strikje:


Mijn mister Lovable ziet er goed uit en is in de eerste plaats proper gewassen. Hygiëne dus. Mannelijk zweet kan sexy zijn na een sportactiviteit of op het einde van een hete dag, anders niet. Een stinkende adem, vuile nagels, etc zijn niet direct uitnodigend om je te laten aanraken. Als vrouw 'moeten' we onszelf over het algemeen nog meer onderhouden en bewerken dan de gemiddelde man, een beetje een tegenprestatie mag dus wel. Echter: langer dan een dik halfuur in de badkamer is voor mijn mister Lovable not done. Tenzij we samen douchen, natuurlijk, dan mag hij met mij uren in de badkamer spenderen (omdat hij mij dan ook moet wassen).
Ik kreeg enkele weken geleden het compliment dat ik 'outside the box' durf denken, maar wat dit onderwerp betreft zal ik helaas moeten meegaan met the flow: types à la Gabriël Rios of Brad Pitt mogen me overal en altijd een bisouke komen geven. Maar goed, laten we realistisch blijven:
Hij ziet er goed uit, is zo'n kop groter dan ik, een natuurlijk bruin kleurtje mag, hij is wat breder/forser (zijn poep is niet smaller dan de mijne, dat is gewoon lachwekkend), een sixpack vind ik niet altijd sexy; liever een klein buikje dan, heeft een warrige haardos geaccentueerd met een beetje gel, heeft een kort zacht teasing baardje, geen snor at all en zijn verdere lichaamsbeharing vind ik op strategische plaatsen. Zijn ogen (kleur speelt zo geen rol, maar naar het schijnt is het zo dat lichte ogen vaker op donkere ogen vallen en wederkerend) zijn veelzeggend: ze maken me duidelijk wanneer hij gewoon naar me kijkt, wanneer hij met afschuw naar me kijkt, of wanneer hij bewonderend naar me kijkt (en hij kijkt enkel naar mij met dat laatste). Een oorbel is over het algemeen bij mij een no no, en al helemaal wanneer ze langs beide kanten geschoten zijn. Doch, heb al wel enkele knappe subtiele examplaren gezien bij mannen.
Kleding speelt ook zo geen rol, maar wanneer hij afkomt met slobbertruien, foute kleurencombinaties, blinkende shoes, baggypants, ... dan zal hij al alleen maar traantjes te zien krijgen, van het (uit)lachen. Om en passant even te breken met het cliché: zet de grootste seut in een maatpak en hij is nog steeds Niet Lekker!
Dan zijn er ook nog de mannen die met hun uiterlijk enkel en alleen matchen bij van die jonge vrouwen die een tight ass krijgen door de te kleine jeansbroek waar ze niet in kunnen bewegen of zich mogen bukken voor het welgekende spaarpotje (alsof ze zich iets van dat zicht aantrekken) en eigenlijk automatisch zwembandjes creëeren net boven de broek. Je-weet-wel, van die poepkes die wanneer ze 's ochtends een scheet laten de hele dag met natuurlijke verwarming rondlopen omdat er gewoon geen uitweg is.


Deze beschrijving is natuurlijk maar gewoon tot in de perfectie uitgedacht, uiteindelijk hebben we bijna nooit een lief dat aan meer dan de helft van de voorkeuren voldoet. Onlangs nog zo'n artikel op hln.be gelezen: "We vinden partner vaak knapper dan hij/zij werkelijk is." En dat klopt, het is de liefde die (een beetje) blind maakt, en we maken er geen onnodig punt van (daarom dat er nooit iemand is die het beaamt wanneer je zegt dat je lief er toch zo lekker uitziet!). Wanneer we terugkijken naar de ex-lieven hebben we over het algemeen niet hetzelfde gevoel over hun uiterlijk & uitstraling als dat je had toen je een relatie met hen had. Dat maakt niet dat ze ineens per definitie lelijk zijn, ze zijn gewoon (veel) minder aantrekkelijk.


Dat brengt ons dan ook ineens tot het mindere oppervlakkige aspect:


Ik ben van sterrenbeeld een tweelingen. Ik geloof nu niet echt in al het astrologie- en horoscoopgedoe, maar ik moet zeggen dat ik best geloof in de algemene eigenschappen van sterrentekens: zo zou de maagd perfectionistisch zijn, de schorpioen leven met intensieve gevoelens, de boogschutter van spelletjes houden, de steenbok koppig zijn, de leeuw eerlijk zijn, (...) en de tweelingen wisselvallig. 'Toevallig' klopt dat op vele gebieden: ik ben nooit lang intens bedroefd of lang intens gelukkig, vernieuwing is noodzakelijk voor me, maar dat betekent ook dat de belangstelling voor iets gauw kan verdwijnen. Niet makkelijk voor mister Lovable om daarmee om te kunnen ;)
Integendeel: mijn mister Lovable moet daarmee omkunnen en moet mij iets kunnen bijbrengen. Hij moet mij op mijn plaats in de wereld kunnen wijzen (en stevig kunnen beargumenteren, anders kan ik ook iedereen op zijn plaats wijzen, met plezier zelfs). Maar hij heeft ook respect wanneer ik steevast een andere visie heb op bepaalde dingen en hij heeft begrip voor mijn mindere perfecte eigenschappen (jawel, ook ik ben niet perfect: ik heb wel eens een impulsieve bui en soms geen zin om na te denken, dan kan ik me gedragen als een domme trien, als ik mijn zinnen op iets al dan niet abstracts heb gezet zal ik er vaak alles aan doen om furfilled te zijn, en ik zou nog wel even kunnen verdergaan, maar toevallig gaat deze blog niet over mij, mwaha).  Hij moet kortweg interessant zijn en interessant blijven. Ik wil naar hem opkijken, ik wil bijna jaloers zijn op zijn hersenpan en iets leren van hem (ik heb onlangs een IQtest gedaan met een CDrom die bij het tijdschrift 'Wetenschap in Beeld' zat en strandde op 111. Zou het erover gaan moest ik mijn dates verplichten om dezelfde test te ondergaan...? hiha) -al is het maar over een naar mijn inziens oninteressante hobby van hem (pingpong? naar Afghanistan reizen? bosbessen plukken? een verzameling Matroesjka's?): als hij me kan uitleggen wat er interessant, nuttig en ontspannend aan is heeft hij mij overtuigd. Mister Lovable is gedreven, motiverend en gepassioneerd (ook door mij). Mister Lovable weet waar hij mee bezig is en is mentaal onafhankelijk. Maar mister Lovable heeft geen serieuze pokerface en gaat ook eens lekker het klein kind mogen uithangen met mij, ik wil tranen in mijn ogen krijgen van het lachen. Mister Lovable is ook romantisch, maar niet klef of poezerig. Maar in het heetst van de strijd wil ik me begeerd voelen ;) (kuch!). Mister Lovable is een actieve jongen, iemand die het niet altijd aan mij overlaat om iets te regelen in het weekend. Als ik me met luie mensen omring, verdwijnt mijn zin voor initiatief ook en slaat de verveling toe. Verder is hij eveneens ruimdenkend en verre van naïef: ik mag niet met hem kunnen sollen.
Last but not least: mijn mister Lovable is eerlijk. Hij zegt me wanneer er sla tussen mijn tanden zit of dat ik na de zoveelste uitgaanstenue te hebben gepast ik er nog steeds niet goed uitzie. Hij kan over zijn gevoelens praten en hij sluit zich niet af of gaat niet lopen van ne goeien babbel.


En ohja, wat versieren betreft: mijn mister Lovable zal mij verleiden. Maar hij geeft mij genoeg ruimte om het ook eens te mogen overnemen ;)


Genoeg gedroomd, back to reality: voorlopig bestaat mijn mister Lovable uit een wit pluchen huid, met hartjesogen en zwarte hoorntjes op zijn kop. En hij past perfect, als een puzzel, in de foetushouding.


IMAG4711

x.


PS: geïnteresseerde mannen die het nu niet meer zien zitten moeten niet panikeren; ik ben en blijf een tweeling ;)

18:16 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

15-04-08

Stage.

Ik loop al een hele avond rond met een glimlach tot achter mijn oren (en ik ben al van nature zo'n breedsmoelkikker..)!


Ik had dus vandaag De Eerste Stagedag. De allereerste keer dat ik effectief les ging geven aan leerlingen van het tweede middelbaar. Onderwerpen: 1e les: Ontstaan Rome. 2e les: Punische Oorlogen (zelfde klas). Je kan nog zo goed voorbereid zijn als je maar wil en kan, in de praktijk loopt het altijd anders. Maar ik heb vandaag echt het gevoel dat ik beloond werd voor die slopende avonden lesvoorbereidingen maken, cursussen opstellen en taken en toetsen samenstellen.
(Echter: na aankomst op stageschool kon ik zowaar uitroepen dat zij die gingen sterven u groeten: in de lerarenkamer lag een nota dat het gisteren een spoedvergadering was, door een of andere brandstichting (en dan twee namen van leerlingen erbij), in de hal moesten enkele leerkrachten een koppel mannelijk ego uit elkaar halen door een hoogoplopende ruzie waar al een sjot was uitgedeeld en nog zo van die toestanden...)


Maar dus : m'n klas werkte goed mee, ik kende de leerstof zelf heel goed (niet onbelangrijk denk ik zo) en mijn 'klasmanagement' was ook dik in orde. Tijdmanagement sloeg echter wat tegen: een kwartier voordat mijn eerste les gedaan was, zat ik al door de leerstof. Al een geluk had ik een huistaak voorzien, waar ze dan in de les al aan konden beginnen.


Net voor de les voelde ik me eigenlijk zo'n ineengesmolten ijsblok. Jeweetwel, uit zo'n tekenfilmpje; dat er ineens zo'n plas water op de grond ligt. Zenuwen waren er alom (je had me moeten bezig zien deze ochtend; ik heb ter repetitie aan mijn lege slaapkamer een dik uur lesgegeven), en toen de eerste leerlingen 'mijn' klas binnenkwamen stond ik daar met knikkende knieën, bibberende handen (krijtje vasthouden helpt!), maar gelukkig ook met een iets of wat gezag-uitstraling. En het was dus, zoals al gezegd, ontzettend goed verlopen!
Het tweede lesuur ging het zelfs zo relaxed dat ik samen met de leerlingen grapjes kon maken, een momentje eens een beetje kon afwijken van de les (à la: ik heb geen taak meer als back up als ik weer te vroeg klaar ben dus zullen we eens wat lachen en zeveren) en ik had zelfs de indruk dat de leerlingen mij graag hadden. Mentor was ook lovend: leerinhoud was goed, aanpak was goed en ze zei zelfs dat ze jaloers was op mijn uitspraak.


Je zou voor minder als een breedsmoelkikker willen rondlopen! Cool


Mensen die trouwens rond 16:30 een blonde met MP3-speler en big smile aan een bushalte in Hoboken zagen 'dansen' ...  OnschuldigOnschuldigOnschuldigKnipoog


Ma goed, morgen kan het helemaal anders uitdraaien: heb het eerste uur een eerstejaar met als onderwerp de ontdekkingsreizigers. Of ik het zie zitten na deze goeie start? Ja en nee: ja door de lovende commentaar van de mentor, nee omdat het gewoon een andere klas is 
(dan zouden die mondhoeken wel eens tot op m'n tenen kunnen hangen..)..

x



Update: stagedag 2: Ik ben euforisch goedgezind! Ik moest vandaag maar één uurtje lesgeven en wie stond daar ... jawel, mijn eigen lector geschiedenis (die komt maar één keer kijken in de twee stageweken, normaal gezien onaangekondigd, en verder komt er niemand van mijn school kijken; het lesuur dat hij er is moet dus echt goed zijn!)! Goed, onderwerpen bij deze klas uit het eerste middelbaar waren: Columbus en het kompas. Onderwerpen waar ik zelf nog niet over geleerd had en ondanks dat ik best goed voorbereid was, was ik het meest onzeker bij deze les om die te geven..
Ma goed! In de klas zaten er 3 Mohammed's. Ik pikte ze eruit en zette ze vanvoor in de klas, ik benoemde ze -nadat we Columbus gezien hadden- alledrie tot Columbus en ze moesten met mijn kompas de hele klas rondgaan. Er waren dan 2 andere leerlingen die aanwijzingen moesten geven (zoveel stappen naar het noorden/zuiden../..) en zo moesten ze uiteindelijk terug bij mij (Amerika) vooraan geraken. Mijn eigen lector was zelf aan't lachen omdat ie het zo leuk vond, ha!
Commentaar achteraf: hij was meer dan tevreden en vond het behoorlijk goed voor een eerstejaarstudent, mijn lichaamshouding en taal waren dik oké, ik was zeer goed bezig omdat ik afwisselde van werkvormen (in het begin van de les: klasgesprek ("Naar welk werelddeel zouden jullie eens willen gaan?"), dan nog doceren, lln zelf laten voorlezen en meedenken, creatieve oefening (kompas), etc etc..) mijn leerstofinhoud mocht sterker zijn, maar hij begreep dat omdat we het onderwerp zelf nog niet gezien hadden .... Meneer was content!


En dan kom je buiten, zie je het zonnetje schijnen en denk je:
"Hell yeah baby!!"

x

21:20 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

13-04-08

Gepakt & gezakt!

(Sorry mannen, 't is weer 'n langere blog geworden als eerst gedacht..)


Energiedrankjes? Check. MP3-speler? Check. Chocolade? Check. Kompas? Check. Proper ondergoed? Check.


In tegenstelling tot wat deze titel zou vermoeden ga ik jammer genoeg niet naar een of ander exotisch eiland waar ik mezelf in een hangmat kan smijten met een mojito en 3 bronstige locals met palmbladeren me een frisse wind toebrengen. In fact, it's the opposit.
Ik heb het gevoel alsof ik constant enkele gigantische bergen moet overgeraken. Voorlopig zitten we bij de Mount Everest: de stage-berg.
Ik ben deze berg al halfwege: de lesvoorbereidingen, cursussen voor de leerlingen, toetsen en taken zijn gemaakt en verstuurd naar mentor (leerkracht wiens lessen ik zal overnemen). Rest mij enkel nog het lesgeven zelf de komende twee weken en de reflectieverslagen.
Mijn ochtend is anders wel euforisch en heerlijk begonnen: ik kreeg feedback van mijn mentor op mijn doorgestuurd werk en het was allemaal goed, ik was goed bezig, een paar spellingsfoutjes, maar het heb dat goed gedaan. Ik ben ontzettend, ontzettend, ontzéttend blij dat het oké is, had vandaag en morgen alvast voorgehouden voor eventueel correctiewerk, maar dat hoeft dus niet! Als ik zo hoor van medestudenten dat die reacties terug krijgen à la: "DIT ZIJN GEEN LESVOORBEREIDINGEN!" en als ik zo hoor hoe vervelend hun mentor is, dan voel ik me echt een gelukzak (
kuch, mss heb ik het gewoon zelf ook wel goed gedaan!)..


Ma goed, mijn avonturierstocht dus. Na de stage is het nog welgeteld 4 weken tot we de Kilimanjaro (lees:de examens) bereiken. (Examens! Alweer! Ik ben nog maar net goed en wel bekomen van de intensiteitsshock van mijn eerste hogeschoolexamens in januari!). Ik hoop dat er in die periode niets vervelend gebeurd en dat al de rest gewoon even wil meezitten (mijn verjaardag!), want ik denk dat ik me als een uitgemolken koe ga voelen..
Deze Kilimanjaro is gewoon een degoutante berg: als je je niet goed vastmaakt, geen stevige basisuitrusting hebt, niet fit aan de tocht begint, kan je wel eens het slachtoffer worden van zeer gladde en venijnige uitschuivers...


Vervolgens kom ik na de Kilimanjaro op een vlakte terecht, hopelijk met een beetje zonneschijn. Alles is overzichtelijk en helder, ik mag gewoon rechtdoor wandelen zonder ups en downs, maar zal wss moeten oppassen voor de landmijnen. Na de Kilimanjaro ben ik zo vermoeid en mentaal retarded dat ik bij elke kleine misstap wel eens zou kunnen ontploffen (
een gewaarschuwd mens is er twee waard..)


Geen bergen in de zomervakantie? Vergeet het. Eerst is er nog een heuveltje: vakantiewerk. Jajaja, kan fijn werk zijn en met fijne collega-studenten enzo, maar het blijft werken hé mensen. En dan bereiken we weer een massief gebergte, van welke ik de naam nog niet ken vermits ik de omvang er nog niet van ken (Pfoeh, herexamens dus. Heb er voorlopig één, maar ik schat dat er nog 2 zullen bijkomen).


Dan zullen we al eind augustus zijn. Een strand en een zeetje zouden wel welkom zijn.
In het kader van "ik ben single, ik blijf single en ik ga eens zien hoe goed ik mezelf ken en wat ik allemaal al kan", ben ik aan het denken om na de herexamens eens in m'n uppie op vakantie te gaan. Ik ben eigenlijk altijd met vrienden of met m'n toenmalig lief op vakantie geweest, en ik denk wel dat ik mezelf best goed zou kunnen redden.
Keuzemogelijkheden: Egypte (Piramiden van Gizeh, de Nijl, de Abu Simbel, Memphis, ... en god wat wil ik nog allemaal zien!) of Griekenland (Acropolis, Parthenon, etc etc, + eventueel Kreta voor de heengegane Minoïsche cultuur; Knossos e.d.).
Goed, Egypte zie ik de laatste tijd minder zitten als vrouw alleen. Tenzij mijn ouders en vrienden de 10 in ruil gegeven kamelen eerlijk kunnen verdelen onder elkaar.


Zoeff, back to reality. Dromen is gezond, maar eerst nog lekker de geweldige bergen over....


Al een geluk zijn er op de bergen ook enkele gelijklopende paden, waarop ik met vrienden weg kan, kan gaan feesten, kan uitslapen, een goed boek kan lezen, of zoals de dag van vandaag: puur relaxen, straks nog wel even naar buiten (hello sunshine!!) Smile

x



PS: heb met radio Donna twee tickets voor de HedKandi party gewonnen op 2 mei in Club Industria. Wie gaat mee? Cool

INDUSTRIA

13:10 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

11-04-08

Olé, de mannen geraken uit hun winterslaap.

Ohjee, rebel dat ik ben. Ik denk dat ik zonet voor de 2e keer dit schooljaar een geschiedenisles heb gemist. Mààr ik heb een excuus: heb nog genoeg stagewerk vandaag en dan ga ik echt geen 4 uren luisteren naar hoe je schoon schrift schrijft op een schoolbord.
Ook de vermoeidheid begint zijn tol te eisen.. Ik ben gisteravond nog met ex-klasgenoten L., N., en M. , uit de middelbare school dus, iets gaan drinken.
Of ik nog mee ging naar Noxx? "Neenee, moet morgen echt naar de les!" Mjah, hier zit ik nu Onschuldig 
Sorry N.!
Ondanks dat het gisteren slechts 00:30 was dat ik terug thuis was, voel ik me vandaag echt moe. Ik hoop dat die tikkende bom ("Energieke geeuw") niet in zijn laatste 10 aftelseconden zit, niet vlak voor m'n stage!


't Was gisteren niet bepaald m'n dagje.
Langs allerlei kanten voelde ik me lastig gevallen. 't Zal wel deels aan het mooie weer liggen, de zonneschijn en het aangename weer zorgt voor positieve energie (Wisten jullie dat uit onderzoek bleek dat in Scandinavische landen bv. meer depressiviteit hangt en dus linea recta meer zelfmoorden plaatsvinden dan in zuiderse landen? Allen emigreren naar 't zuiden mensen, 't is er goedkoop en er is toch plek genoeg!) en alle pubers en de meerderheid van de mannelijke bevolking lijken daar maar niet mee om te kunnen gaan:


* In een campus (gelukkig niet de campus waar ik les ga geven) van mijn stageschool werd ik door 3 leerlingen verhinderd om een gang binnen te gaan die naar de directie leidt. Ik moest er zijn voor de nodige rompslomp van documenten. Die jongens waren alle 3 een kop groter dan ik, ik vraag hen vriendelijk of ik mag passeren, ze bekijken mij van kop tot teen, grijnzen, zeggen tegen elkaar met big smile "héé, n blondje! jajaja" en gaan dan langzaam maar zeker opzij, met zo'n lichamelijke dreiging, alsof ze me elke moment zouden aanraken. Waarom?? Ik heb nog een kordate "Danku!" gezegd en gewoon doorgelopen, maar gedegouteerd was ik wel.


* Op terugweg van deze campus moest ik de tram nemen. Jammer genoeg was het net het uur dat enkele klassen gedaan hadden met school en dus ook diezelfde tram moesten nemen (ik heb me echt voorgenomen om tijdens mijn stage desnoods enkele bussen later te nemen op terugweg naar huis, ik ga écht niet op de bus zitten met 'mijn' leerlingen). Maar goed, tram zat dus vol met leerlingen en ik. Njah, 2 gastjes konden het ook niet laten om mij in te sluiten door wat te dicht bij me te komen staan. Ik ben gewoon een halte vroeger afgestapt (toch mooi weer) om dan maar de bus te nemen. Maar waarom toch??


* Gisterenavond op terugweg van "het iets gaan drinken" ging ik samen met N. met tram 6 naar huis. 3 gasten stappen op, de laatste was een meter groot ofzo. En toen zaten we met 5 op de tram. Liliputter kwam in de tram naar ons gelopen en vroeg ons wat wij het leukste vonden: drum 'n' bass of (??) ik dacht techno. Nog voor te antwoorden vroeg ik hem hoe oud hij eigenlijk was. 15 zei hij, bijna 16. N. en ik hadden hem echt 11-12 geschat.
Soit, N. moest vroeger af de tram, en nog geen 2 minuten later kreeg ik al een smsje van haar: "dat het al weer van dat is: 'schoon meiske' enzo". En ook op de tram was ondertss meer manvolk opgestapt dat wat teveel omkeek naar mijn richting. Ik belde maar naar N. (lang leve gratis bellen naar proximus!), want als je 'bezig' lijkt te zijn met bellen, lijkt men ons al sneller met rust te laten... Maar waarom??


* Nu, iets dat niet gisteren is gebeurd maar enkele dagen geleden: ik heb zo'n Netlogtoestand gedoe (je bent pro of je bent contra, maar ik moet daar natuurlijk weer tussenin denken: het is heerlijk om barbietrutten en macho's (gemiddelde leeftijd: 16,5 ofzo) die hun borstkast posten, bezig te zien, 't is leuk om eens via een ander kanaal dan msn te 'communiceren' (hoewel ik communicatie via internet maar een vergiftigd geschenk vind (enfin, ik heb hier ook wel een blog.. oh jongens, ik weet toch nooit wat ik wil hé)), en oké, de mannelijke aandacht is soms ook wel tof, maar uiteindelijk is het maar een saaie en lege bedoening), en ik kreeg plotseling een PM van een 32jarige man waar in stond dat ik sympathiek leek, en dat ik maar es naar zijn foto's moest komen zien op zijn profiel 'omdat ik hem wel zou herkennen'. Goed, ik gaan kijken, vent nog nooit gezien. Dat laat ik dan ook weten: "herken je niet, sorry!". Krijg ik ineens reactie terug dat hij lector is op mijn hogeschool, vraagt ie me van wie ik les krijg enzo ... Fronsen


Két!

Dankuwel allen om mijn gezaag aan te horen, 't was nodig.

X

10:59 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |