06-09-08

;)

Woehoew, ..
finissimo met de 2 herexaampjes, zo meteen de stress afschudden op Laundry Day dankzij gratis ticketje (u dacht toch niet dat ik 15€ zou betalen?) ,.. ik ben benieuwd Stoer

x*

12:16 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28-08-08

Prrrrrrrrrt !

P1010001bisbis



While studying, I'm ready to get entertained by you, dearest blogger.


.... 


Entertainment as in:

14:32 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

24-08-08

Orgasmus.

Ik weet het, ik weet het. Vierentwintig dagen lang niet bloggen,.. Het zal aan de vakantie liggen, het is simpelweg DRUK. Werken, al dan niet kleine feestjes, padré bezoeken, studeren, some sweet loving, overal en nergens blijven plakken, ..


Als er dan eens een moment is van vrijheid zet ik tegenwoordig graag Claude Challe op: downtempo layback muziek, beetje à la Buddha Bar. Onderstaand nummer wou ik jullie dan niet ontkennen. Ik heb lang moeite gehad met het gekreun in het nummer, maar het is eigenlijk wel funny relaxing.

13:06 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

31-07-08

Que?

Al surfend op HLN.be volgend artikel tegengekomen:


"Ook mannen willen panty's dragen, daar zijn ze bij Emancipate van overtuigd. Meer zelfs, hun mannenpanty's zijn er gekomen op vraag van de cliënten, zeggen ze zelf. De panty's voor mannen werden als 'mantyhose' of 'manty's' gedoopt. Hoe je ze draagt? Onder je (korte) broek natuurlijk!


Het verschil met de gewone panty's is een handige opening 'vooraan', grotere voeten, een bredere omtrek en een dikker, mannelijker patroon. Wat niet verandert, is het feit dat panty's de lijn van de benen volgen en ze spannen.


De manty's worden uitgebracht in verschillende versies en materialen. Mannen kunnen kiezen uit 'satijn', 'opaque', 'doorzichtig' of een patroon en versies met of zonder voet, volledige of knielengte. Voor elke man wat wils, blijkbaar." (edp)

decoration



Ik denk dat ik contra ben. Zie je het al gebeuren? "Schat, waar is je doorzichtige nagellak? Ik heb een ladder." Of samen naar de Veritas gaan om panty's te shoppen. Samen klungelen aan het toilet. Binnenkort de eerste hold-ups voor mannen, erotisch bedoeld? Nee, nee, néé!

12:58 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

28-07-08

Sweet sunshine mornings.

Je draait je om. Het is ergens in de ochtend, want het is al licht. Maar je tilt je hoofd niet op om op de wekkerradio te kijken, dat is te vermoeiend. Het hoofd is namelijk te zwaar, je ogen moet je ook al openwrijven maar daar heb je geen zin in. Het was laat, het was een zwoele zomernacht met een flesje in de tuin.
Je zweet. Het is al warm in de ochtend. Het heeft eigenlijk niet afgekoeld. Buiten niet, binnen ook niet. Het dekbed ligt ergens aan je voeten, je neemt zoveel mogelijk plaats in. Je voelt nog iets zweten, een ander been, ergens aan de andere kant van het bed.
Je draait je terug om. Het is niet te vermoeiend om dichterbij te kruipen. Het is niet te warm (of zweterig) om dat ander lijf vast te pakken. Je blijft liggen. Nu wil je zeker niet op de wekkerradio kijken.

Mooie, zoete, zonnige ochtenden. Bibi likes.


IMAG6124bis

16:07 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

25-07-08

Terranova

12:30 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-07-08

De patékes van de cafetaria.

Ziekenhuizen. Ik haat ze. Alsof mijn waarnemingszenuwen perfect de sfeer kunnen 'aanvoelen' en intens geprikkeld worden. Ik lijk ook telkens de bacterieën en virussen te kunnen ruiken, zuur proeven, maar dat beeld ik me vast wel in. It's all in the mind after all.
Ik wist de weg nog van vorige keer: achteraan naar rechts, de cafetaria voorbij lopen en dan simpelweg rechtdoor. Zeker 5 minuten wandelen. De laatste aangename minuten. Als ik dat had geweten toen, ik had nog heel wat patékes gaan eten in de cafetaria.


Niet zozeer het feit dat de laatste 2 (praise the lord we only have 4) wijsheidstanden eruit moesten maakte dat het de laatste aangename minuten waren. Eerder het feit dat bij dezelfde dokter waarvoor ik in de wachtkamer zat, mijn ouders op bezoek waren. Ze waren toevallig vlak voor mij gepland. Ze waren er ook al enkele uren langer. Ik wist wel dat ik ze zou tegenkomen, voor of na de ingreep.


Zij moesten er zijn voor papa. Al enkele maanden heeft hij een pijnlijk gezwel onderaan zijn kaak. Eind juni was de eerste diagnose een ontstoken klier, maar de antibiotica kuur hielp niet, integendeel. Vorige week zijn ze dan maar begonnen met een hele waslijst onderzoeken bij de meest vreemde soorten €€artsen (Allen eindigend op -loog, maar vraag me niet exact welke hij allemaal moest bezoeken).
Ze kwamen buiten toen ik de zoveelste Zone 03 gelezen had. Dat ze nog bij die en die arts moesten zijn en dat ze een botscan moesten nemen en dat hij daarvoor een spuitje moest krijgen en dan enkele uren moest wachten vooraleer de scan pas kon worden genomen. Lap, weer moesten ze een hele dag in het ziekenhuis spenderen, juist nu het een beetje mooi weer is, dacht ik nog.


Ik liet mijn laatste 2 wijsheidstandjes eruit rukken terwijl ik nadacht over al de onderzoeken bij papa. Ik wou eigenlijk vanalles vragen aan de chirurg die in mijn mond bezig was, hij had tenslotte net voor mij mijn vader behandeld, maar vragen gaat niet echt als er 7 vingers, 2 darmpjes, een boor en teveel speeksel dat je niet kan doorslikken in je mond zit, en je daarbovenop nog eens half voos bent van de verdoving.


Ik was een beetje misselijk achteraf, toen ik op zoek ging naar mijn ouders. Misschien wou papa wel weer een patéke, dus ik ging eens een kijkje nemen in de cafetaria. Niets. Bellen dan maar, gsm's af, logisch. Dan maar even buiten wachten, frisse lucht mag wel.
Ik kreeg algauw telefoon terug van mama, dat ze ook even naar buiten gingen. Ze moesten tenslotte nog enkele uren wachten vooraleer de scan kon worden genomen. En nee, natuurlijk zaten ze niet in de cafetaria, papa kan toch moeilijk een patéke eten als hij net een biopsie aan het gezwel had.


Als ik toen ik dinsdag in het ziekenhuis de cafetaria voorbij liep had geweten dat dat nog de laatste aangename minuten waren geweest, ik had alle patékes gekocht om in te vriezen en er elke dag eentje aan papa gegeven. Ik zou er zelfs zelf niet eentje willen (niet dat dat ook zou gaan, ik ben deze keer wel vrij erg opgezwollen en kan niet eens deftig articuleren, maar heb minder pijn).
Een kwaadaardig gezwel. Zo luidde vandaag het verdict bij papa. Een tumor. Operatie, chemo, bestralingen, .. de dokters gaan nog uitpluizen wat ze het eerst gaan doen. Vast staat wel dat ze er gauw aan gaan beginnen, zoniet onmiddelijk, volgende week. Op het eerste zicht zijn er geen uitzaaiingen, gelukkig. En zo'n 50 à 60% geraakt erdoor. Ik weet niet of dat positief is. Ik heb al ergere cijfers gehoord bij andere kankers.
Ik weet eigenlijk niet veel. Of ik wil het niet weten. Waarom zou ik ook. De kinderen die gisteren op de koer luidruchtig buitenspeelden, doen dat vandaag ook. Ik moet nog altijd koekjes eten om de zoveel uren. Ik doe nog steeds mascara aan. De nieuwslezeres heeft nog altijd een van haar banale pakjes aan. Op het kaartje dat ik tussen mijn boek steek om de laatst gelezen pagina aan te duiden staan nog altijd smileys. En papa maakt ook vandaag nog flauwe grapjes. Alles is hetzelfde en toch weet ik even niets meer. Ik weet alleen dat ik hem morgen ga meenemen naar buiten. Naar het galgenweel. En dat ik voor een picknickmandje ga zorgen.
Als hij niet teveel pijn heeft.

18:02 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |